Πως ο εξπλισμός σου σε σαμποτάρει όταν φωτογραφίζεις

Νομίζω πως ο εξοπλισμός μου δεν με συμπαθεί καθόλου και με σαμποτάρει.

Και εξηγώ…

Όταν ετοιμάζω την τσάντα μου για να φωτογραφίσω, σχεδόν πάντα ξεκινάω με βάση το τί να φωτογραφίζω εκείνη την ημέρα, οπότε στήνω την τσάντα μου ανάλογα.

Φυσικά ακούγεται εύκολο μέχρι να κοιτάξω τον εξοπλισμό που έμεινε έξωμια αρχίζω πάντα  να βρίσκω λόγους για να πάρω λίγο περισσότερο.

Πάντα λέω πως ένας δεύτερος φακός μπορεί να χρειαστεί, ο μεγάλος τηλεφακός επίσης μπορεί να φανεί χρήσιμος και κάπως έχω ξαφνικά προετοιμαστεί για αρκετές φωτογραφίες που δεν ξέρω καν αν θα προκύψουν.

Και φυσικά θα πρέπει να είμαι έτοιμος να τα κουβαλήσω όλα στην πλάτη μου για ώρες.

Το έχω κάνει πολλές φορές και συνήθως το καταλάβαινα όταν επέστρεφα σπίτι, γιατί ένας φακός είχε βγάλει σχεδόν όλες τις φωτογραφίες και οι υπόλοιποι είχαν περάσει μερικές πολύ ευχάριστες ώρες μέσα στην τσάντα. 

Μέχρι που είπα φτάνει κάπου.

Οπότε έκανα το εξής: μετά από αρκετές τέτοιες εξόδους άρχισα να προσέχω ποιοι φακοί έβγαιναν συχνά από την τσάντα και ποιοι επέστρεφαν με τα καπάκια τους στη θέση τους, οπότε άρχισα να αφήνω περισσότερα πράγματα σπίτι. 

Το αποτέλεσμα;

Η τσάντα έγινε ελαφρύτερη και μαζί μειώθηκαν οι αποφάσεις που έπρεπε να πάρω όταν έβρισκα κάτι που ήθελα να φωτογραφίσω.

Το δεύτερο πλεονέκτημα με βοήθησε περισσότερο από όσο περίμενα,γιατί οι πολλές επιλογές μπορούν πολύ εύκολα να σου φάνε πολύτιμο χρόνο την ώρα που απλά χρειάζεται να σηκώσεις τη φωτογραφική μηχανή και να κάνεις το κλικ.

Αν έχεις έναν φακό πάνω στη μηχανή και δεις κάτι ενδιαφέρον, ξέρεις περίπου τι μπορείς να κάνεις με αυτόν και κινείσαι ανάλογα. 

Αλλά αν έχεις τέσσερις φακούς στην τσάντα μπορεί να αρχίσει η γνωστή συζήτηση για το αν ο 85mm θα ήταν καλύτερος ή αν πρέπει να βάλεις τον zoom.

Μέχρι να τελειώσει όλο αυτό, έχει τελειώσει και η φωτογραφία.

Στη φωτογραφία δρόμου αυτό συμβαίνει πολύ εύκολα.

Ένας άνθρωπος μπορεί να περάσει από ένα σημείο όπου το φως και το φόντο λειτουργούν εξαιρετικά μαζί, όμως αυτή η κατάσταση μπορεί να κρατήσει μόνο λίγα δευτερόλεπτα. 

Αν αρχίσεις εκείνη την ώρα να ψάχνεις τον ιδανικό φακό, σε λίγο θα έχεις τον ιδανικό φακό πάνω στη φωτογραφική μηχανή και κανέναν άνθρωπο μπροστά της.

Γι’ αυτό προσπαθώ να λύνω το μεγαλύτερο μέρος αυτού του θέματος πριν φύγω από το σπίτι και χρησιμοποιώ μια πολύ απλή φόρμουλα:

Τι ΝΟΜΙΖΩ θα φωτογραφίσω – τι αποκλείεται να βγάλω = τι χρειάζεται να πάρω μαζί μου.

Αν πρόκειται να περπατήσω για δύο ώρες στην πόλη και θέλω να βάλω αρκετό από το περιβάλλον μέσα στις φωτογραφίες μου, μπορώ να διαλέξω έναν φακό που θα με εξυπηρετήσει σε αυτό και να ξεκινήσω. 

Για έναν event ή σπόρ ( με αθλητές ή με τηνκόρη μου ) όπου ξέρω ότι θα βρίσκομαι αρκετά μακριά, θα επιλέξω τον τηλεφακό γιατί εκεί ξέρω ήδη τι δουλειά θα κάνει.

Με την ίδια λογική αποφασίζω για το τρίποδο και τα φίλτρα. Αν έχω σχεδιάσει να κάνω μεγάλους χρόνους έκθεσης, ξέρω ότι θα τα χρησιμοποιήσω και τα παίρνω μαζί μου. 

Σε μια απογευματινή βόλτα στην πόλη μπορεί να μου περάσει από το μυαλό ότι ίσως θελήσω ξαφνικά να κάνω long exposure, όμως αν αρχίσω να ετοιμάζομαι για κάθε τέτοια πιθανότητα θα χρειαστώ πάλι τη μεγάλη τσάντα. Και κακά τα ψέματα: πόσες φόρες έκανα long exposure λήψεις στην πόλη μου;

2 φορές μόνο. Μέσα σε 5 χρόνια …..

Νά και ένα ακόμα life photo hack: Το «μήπως» είναι εξαιρετικό στο να γεμίζει μια φωτογραφική τσάντα και γι’ αυτό μια μικρότερη τσάντα μπορεί να βοηθήσει περισσότερο από όσο φαντάζεσαι. 

Αν χωράει μία φωτογραφική μηχανή και έναν επιπλέον φακό, πρέπει να αποφασίσεις πριν φύγεις ποιος θα πάρει αυτή τη θέση και οι υπόλοιποι θα μείνουν σπίτι.

Μου αρέσει αυτή η διαδικασία γιατί μετά από λίγο σταματάω να σκέφτομαι τους φακούς που άφησα πίσω και αρχίζω να δουλεύω με αυτούς που έχω. 

Οταν είμαι έξω ξέρω τις επιλογές μου από την αρχή και έτσι όταν βρίσκω ένα θέμα ασχολούμαι περισσότερο με το πού θα σταθώ ή με το τι θα βάλω μέσα στο κάδρο.

Η μικρότερη τσάντα βοηθάει φυσικά και στο βάρος, κάτι που στην αρχή μιας φωτογραφικής εξόδου είναι εύκολο να υποτιμήσεις. Δύο ή τρία κιλά παραπάνω δεν φαίνονται τρομερά όταν ξεκινάς, όμως μετά από τρεις ώρες περπατήματος αρχίζουν να κουράζουν υπερβολικά.

Το έχω δει πολλές φορές και στον τρόπο που κινούμαι.

Βλέπεις στην αρχή μπορεί να περπατήσω μέχρι την άλλη πλευρά ενός δρόμου για να δοκιμάσω καλύτερη γωνία ή να κάνω άλλα εκατό μέτρα επειδή είδα κάτι ενδιαφέρον πιο κάτω, ενώ όσο κουράζομαι αρχίζω να βρίσκω όλο και πιο συμπαθητικό το σημείο όπου ήδη στέκομαι.

Με μια πιο ελαφριά τσάντα μπορώ να περπατήσω περισσότερο και έχω περισσότερη διάθεση να ψάξω ένα σκηνικό πριν κάνω τη λήψη.

Και επειδή η ελαφρότητα είναι τεράστια πλεονέκτημα να κα μια ακόμα ιδέα: να δοκιμάσεις κάποια στιγμή μια ολόκληρη φωτογραφική έξοδο με έναν φακό έστω και zoom. 

Διάλεξε έναν που ήδη έχεις και χρησιμοποίησέ τον για δύο ή τρεις ώρες, ώστε αντί να αλλάζεις εξοπλισμό κάθε φορά που δυσκολεύεσαι να αρχίσεις να ψάχνεις διαφορετικές θέσεις και διαφορετικά κάδρα.

Γρήγορα θα καταλάβεις πως στο τέλος της ημέρας δεν βγάζει ο εξοπλισμός τις φωτογραφίες αλλά εσύ. Οπότε βάλε έναν φακό στην μηχναή σου, και απελευθερώσου ώστε να επιτρέψεις στην δημιουργικότητα σου να κάνει αυτο που ξέρει καλύτερα: να σε βοηθήσει στο να βγάλεις μαγικές φωτογραφίες.

Α και που είσαι. Φέτος έρχεται ένα βιβλίο που πραγματικά θα σε βοηθήσει στο να βγάλεις μαγικές φωτογραφίες και είναι κάτι που δεν υπάρχει στην Ελλάδα αυτή την στιγμή.

Είναι 5ος οδηγός και το πιο ολοκληρωμένο βιβλίο που έβγαλα ποτέ.

Αν θέλεις να μάθεις περισσότερα μπες στην λίστα αναμονής για μια έκπτωση και για να μην το χάσεις όταν α ανοίξουμε τις παραγγελίες, γιατί θα είναι διαθέσιμα ΜΟΝΟ 500 αντίτυπα και 100 συλλεκτικές εκδόσεις.